Vandaag is Marley 10 jaar geworden. Onze lieve mafkees. Gek op balletjes en hamsterknuffels. Dol op mensen. En het allermeest op kip. Ze geniet volop van de uitjes die we met ons gezin doen, zoals wandelen in het park, even kijken bij de dieren op de kinderboerderij, en afsluiten met koud water en iets lekkers bij het café op de hoek.
Een bijzondere dag.
Niet alleen omdat ze jarig is, maar ook omdat ze ons in die tien jaar zoveel heeft geleerd.
Over haar. Over onszelf. En uiteindelijk: over hoogsensitiviteit.
Voor geen goud willen we haar meer missen!
En dat was wel even anders, toen ze net bij ons kwam wonen…
Toen Marley net bij ons kwam
We haalden Marley op bij Femke, de fokster.
Samen de auto in, en na een minuut of tien keken we elkaar aan:
Hebben we hier wel goed aan gedaan?
Ach… gewoon even wennen, dacht ik.
Ik was opgegroeid met honden. Ik had er veel over gelezen.
Dan moet dit toch lukken?
De dagen gingen voorbij.
We deden alles volgens het boekje.
Socialiseren, wandelingen opbouwen, zorgen voor uitdaging, hersenwerk, balans.
Maar ze bleef maar gaan.
Na de zoveelste wandeling kwam ze thuis en rende als een gek door de kamer.
We wisten niet meer wat we moesten doen.
“Zullen we haar maar terugbrengen naar Femke? Misschien zijn we toch niet geschikt voor haar. Of überhaupt niet voor een hond? Maar zo moeilijk kon het toch niet zijn? Ik was toch honden gewend?”
We dachten: misschien is dit gewoon een hond die altijd wat nodig heeft.
Dat we nóg meer moesten doen.
Het keerpunt: rust
Via via kwamen we bij Annet terecht.
Haar advies was simpel en doeltreffend:
“Alleen maar rust.”
Wij zeiden:
“Ja maar… we moeten deze week juist weer langer wandelen. In het schema staat dat we een kwartier moeten opbouwen.”
Annet:
“Rust. Alleen rust.”
We besloten het te proberen.
En ineens zagen we een ander hondje.
Tevreden. Blij. Minder onrustig.
En we konden opeens wel leuke dingen met haar ondernemen.
We leerden naar haar te kijken zoals ze is, in plaats van naar wat er in boeken stond.
De middag waarop alles veranderde
Op een middag toen Marley eindelijk diep te slapen lag, besloot ik zelf ook even op de bank te blijven zitten.
Eindelijk rust. Voor ons allebei.
Ik pakte een boek dat ik laatst had besteld. Het ging over hoogsensitiviteit.
Op de achterkant had ik een paar herkenbare dingen gelezen en ik was nieuwsgierig geworden.
Ik opende het boek en het leek wel over mij te gaan.
Puzzelstukjes vielen op z’n plek.
Ik las het in één ruk uit.
Terwijl ik las, herkende ik niet alleen mezelf, maar ook Marley.
Wat ik nooit had geweten: dieren kunnen ook hoogsensitief zijn.
Ze nemen subtiele signalen waar, reageren sterk op sfeer, geluiden en drukte, en kunnen net als gevoelige kinderen volledig overprikkeld raken.
Ze schrok van harde geluiden, was alert op elke beweging, en had veel tijd nodig om te herstellen.
Wat eerst ‘lastig gedrag’ leek, bleek eigenlijk een vorm van overbelasting.
Het verhaal van de bandjes
Wie ons goed kent, heeft dit verhaal vast al eens gehoord. Maar het blijft een mooi voorbeeld van hoe dingen soms precies goed vallen.
Bij Femke mochten we aangeven welk pupje onze voorkeur had.
We kozen voor het hondje met het paarse bandje. Lekker rustig.
Roze is echt mijn kleur, maar het hondje met het roze bandje?
Dat was een stuk drukker. Na groepswandelingen zelfs nog steeds stuiterend, terwijl alle andere hondjes lekker gingen slapen.
Geen enkel gezin had de eerste voorkeur voor roze.
Femke wilde weten of we écht naar de hondjes keken of alleen naar het bandje.
Dus tijdens de laatste groepswandeling verwisselde ze de bandjes.
Wij gingen met het ‘paarse’ hondje op stap.
Na afloop vroeg Femke:
“Dus jullie willen dit hondje het liefst?”
Wij:
“Ja!”
Het bleek het hondje met het roze bandje te zijn.
Femke had gezien hoe dit hondje naar ons toetrok.
Ze zei dat het goed bij ons zou passen, qua karakter en thuissituatie.
En ze had gelijk. He-le-maal gelijk.
De eerste dagen waren ontzettend zwaar.
We twijfelden of we dit wel aankonden.
Tot iemand ons anders leerde kijken.
Toen bleek het een gouden match, met het ‘roze’ hondje.
Wat ik leerde over kinderen, ouderschap en onszelf
Ik leerde dat onze eerste reflex, zeker als iets niet goed lijkt te gaan, vaak is om méér te doen.
Meer speeltjes, meer uitdaging, meer structuur, meer prikkels….
Maar bij Marley werkte dat averechts. Hoe harder wij probeerden haar te ‘vullen’ met activiteiten, hoe onrustiger ze werd.
Het antwoord lag niet in méér. Het lag in minder.
In eenvoud. In herhaling. In rust.
Niet nóg een methode. Niet nóg een nieuwe prikkel.
Maar kijken. Echt kijken.
Wat heeft Marley nodig? Op dit moment, in deze situatie?
En dat is bij hoogsensitieve kinderen niet anders.
Ook zij laten vaak met hun gedrag zien wat ze nodig hebben, als we durven loslaten wat ‘hoort’, en leren afstemmen op wie zij werkelijk zijn.
Een paar dingen die ik meeneem (en jij misschien ook):
• Rust is geen luxe, maar een basisbehoefte.
• Je hoeft je kind niet te ‘vormen’ naar wat de buitenwereld verwacht.
• Vertrouw op wat je ziet en voelt, niet alles wat ‘hoort’ past bij jouw kind.
Tot slot
Vandaag is Marley 10.
Dat drukke, gevoelige hondje bleek onze grootste leermeester.
Ze leerde ons rust.
Echt kijken.
En voelen wat klopt.
Voor haar.
Voor onszelf.
En nu ook, steeds vaker, voor de gezinnen die ik mag begeleiden.
Gefeliciteerd lieve boef! We gaan er samen een mooie dag van maken.
